Angus, det einaste australske innslaget i huset, kjem frå kystbyen Forster (uttalast ‘Foster’), om lag ein og ein halv times køyretur frå Newcastle. Med lange strender og store innsjøar, fungerer Forster som ferieby for barnefamilier og turistar frå utlandet.

Dagen etter vi kom tilbake frå Sydeny pakka vi sakene på nytt og reiste nordover i ein fullasta bil: med Angus, Asgeir, Lars, Eivind og meg. Planen var å vere i Forster ei kortare periode, og bu med foreldra til Angus, for så å køyre vidare, men på grunn av det dårlege været i områda nordover, blei vi verande i feriebyen til torsdag. Den første dagen var vi på stranda på biletet ovanfor. I den eine enden var der ei bratt sanddyne. Vi kunne rulle frå toppen og nesten heilt ut i havet, over hundre meter nedanfor. I motsatt ende holdt “the Rocks” til, ein urgammal steinkonsentrasjon under eit berg.

Eg, Asgeir og Lars gåande mot sanndyna.

Eg og Asgeir på “the Rocks.”

Seinare på dagen fekk vi eit tradisjonelt australsk BBQ-måltid med foreldra til Angus, og vi holdt det gåande utover kvelden med samtalar om likheiter og ulikheiter mellom Norge og Australia. Den neste dagen padla vi i den lokale innsjøen, som teknisk sett ikkje var ein innsjø, meir ein fjord, kanskje – sjølv om Angus refererte til den som “lake”. Vi leigde to kanoar og ein kajakk, og gjekk i land på eit par øyer i “fjorden” for å bade og slappe av.

Lars, Angus, meg og Asgeir i to kanoar; bilete tilsynelatande teke av Eivind ifrå kajakken.

Eg og Lars som ror sinnsvakt raskt over innsjøen.

Asgeir og Eivind plaskar ved sida av båtbrygga.

Vi reiste heim, solbrente på skuldrane, og såg verdens dårligaste fotballkamp, VM-kvaliken mellom Kina og Australia.

Asgeir klør magen til Angus sin smellfeite hund med beina sine.

Den siste dagen i Forster gjekk vekk på golfbana til tvillingbyen Tuncurry. Ingen, utanom den “innfødde,” hadde noko erfaring med golf, og vi laga difor haugevis med hol som vi måtte fylle med sand etter oss. Men golfbilane var det kulaste, hadde det ikkje vore for dei, hadde vi aldri orka å fullføre fem av dei ni hola vi i utgangspunktet skulle putte.

“Ready, set, go!”

Angus set fjellapane på plass med eit korrekt utført slag.

Bom x 3. (Ingen kommentar.)

“Good onya! You foreign drongoes sure can play golf!”

Kanskje tittelen var litt merksemdsøkande: Asgeir, Eivnd og eg var på stranda idag, og bølgene var ganske høge, men den forrige gongen vi var der var det raudt flagg og høge bølger – og då var det gøy å bade. Eivind hadde ikkje med kameraet sitt då, så eit bilete frå denne gongen får vise korleis bølgene på Nobbys beach ser ut:

Ser du? Bølgene er ganske høge. Uansett her er ei samling med andre bilete frå turen til stranda:

Eg og Asgeir (med hatt, til og med) på brua i parken, på veg til stranda. Og så, til slutt, eit bilete av Eivind:

Etter bading i bølgene arrangerte vi eit ganske norskt vors i huset (men der var både amerikanarar, australiarar og kanskje folk med andre nasjonalitetar) i forkant av Datarock-konsert i Newcastle:

Bilete teke frå dagbladet sine nettsider.

Asgeir og Lars bur i 20th Eddy street, Hamilton, ein plass mellom Universitetet i Newcastle og Newcastle sentrum. Det er nokon steinkast frå togstasjonen i Hamilton. I huset bur også Bjarni, Ingrid, Bergá og Angus. Eg trur dei med b-ar som forbokstavar er semi-islandske og Angus er frå Australia, men han kan likevel dei viktigaste norske glosane. Huset har boblebad og kjøleskapet hadde meir tonic water enn brus.

Idag tok vi toget til Sydney kun for å ete ball. Då vi var ferdige tok vi toget tilbake.

Eivind sov svært godt på benken i avgangshallen.

Heathrow var ein jævleg flyplass. Det tar kanskje tjue minutt å gå frå ein gate i den eine enden til ein annan gate i den andre. Butikkane er kjipe og heile hallen har faktisk berre ein kurant resturant. Eg og Eivind satt ombord i flyet vårt – som var varmare enn eit bakeri – og venta på å ta av i over tre timar. Det var tekniske problem med bensintanken og flyet blei utsatt. Vi fekk matkupongar på ti pund. Eg hadde ikkje ete sidan Gardermoen og eg var endå meir svolten enn då Eivind kasta yogurtskeida mi. Vi stakk til den einaste kurante resturanten og der venta vi altfor lenge på maten vår. Då den endeleg kom og vi nettopp hadde byrja å ete, blei flightnummeret vårt ropt opp til ein gate heilt på den andre sida av hallen. Vi måtte gi opp eindel mat og komme oss dit raskast mogleg. Der blei vi sittande å vente igjen. Lenge. Arbeidstida til kabinmannskapet vårt gjekk sjølvsagt ut, men det blei kalt inn nye som skulle komme, men det var det timesvis til. Vi stod i kø, fekk meir matkupongar; og eg åt spaghetti carbonara og drakk ein halvliter øl. Eg trur vi venta i tolv timar på Heathrow, men den like lange flyturen til Singapore gjekk raskare. Då sov eg gjennom heile Asia (som må vere eit av dei største kontinenta å sove gjennom (om ikkje det aller aller aller største)).

Meg på den einaste kurante resturanten på Heathrow.

Men no skildrar eg hovudsakleg dei mindre morosame episodene som skjedde i løpet av reisa. Fordi det var ei heilt grei reise. Problemet var at eg var svært sjuk frå a til å; eg måtte snyte meg to gongar i minuttet og eg hosta som ein kolspasient. Men eg veit kven eg fekk forkjølinga frå og eg trur du er klar over det også: så ikkje føl deg trygg. Når eg kjem tilbake med malaria står du først i køa.

Meg og Eivind på countryrail til Newcastle.

Uansett, eg og Eivind landa i Sydney om morgonen, dagen etter vi skulle vore der. Vi lukta som bønder frå 1300-talet og dusjing var eit must. Men først måtte vi til Hamilton utanfor Newcastle der Asgeir og Lars bur. Togturen skulle ta om lag to timar, men vi måtte sjølvsagt via omveiar med buss fordi dei bygde om jernbaneskinnene inn til Newcastle. Dette gjorde det ekstra godt å komme fram og sjå Asgeir på jernbanestasjonen. Utan hår på hovudet. Michael Scofield. Eller som Michael Scofield ville sett ut viss han hadde si ekspertise innanfor webdesign og ikkje å bryte seg ut av verdens hardaste fengsel. Uansett, vi blei ikkje møtte av sol og varme, men regn og skyer. The shittiest summer ever, seier australiarane. Velkommen til Australia, sa Asgeir.

Eg las ein artikkel om australsk fauna (ikkje om hai, men likevel ein interessant artikkel) – og så slo det meg at avreisedatoen er rett rundt hjørnet. Fordi eg har faktisk ikkje tenkt på reisa før eg las denne artikkelen om wombat-sex; på ingen måte har eg brukt kvart jævla minutt etter nyttår på å sjå fram til sol, strand og boksande kengeruar, kom kjenslar som “spenning,” “glede” og “sommarfuglar i magen”. Uansett: det er fem dagar til eg reiser og eg har ein heilt tom koffert ståande på gjesterommet. Denne kofferten skal ikkje vere tom om fem dagar.

Sjølv om det ser ut som nesten ingenting er på plass, vil eg tru at dei viktigaste bestanddelane er teke hand om: eg har pass, visum og litt under godkjent økonomisk grunnlag for å drive dank i Australia fram til mai. Eg har også ein flybillett (slik eg kjem meg dit og heim igjen). Eg har klær, og eg har også ein tom koffert til å ha klær i. Forhåpentlegvis vil eg og Eivind ha ein plass å bu når vi kjem til bakvendtland; sett at Asgeir får ut fingeren.

Eg har faktisk laga ei pakkeliste inndelt i kategori a) handbagasje og kategori b) koffert. Flyturen vil nesten ta eit heilt år så det kan vere praktisk å ha med ein del godkjente effekter i handbagasja. Eg vil naturlegvis unngå kroppsvisitering av ei enorm britisk-indisk  på Heathrow. Det oppsummerer kategori a) handbagasje: “ting som ikkje fører til at eg blir eigd på ein flyplass.” Kategori b) koffert, er endå enklare å oppsummere, den består stort sett av eksplosive, tikkande, skarpe og/eller giftige ting.

No byrja det akkurat å snø – igjen. Eg gler meg til å forlate landet.

Denne bloggen kjem til å inneholde mindre frekvente oppdateringar om Asgeir, Eivind, Lars og min eigen livsførsel og bilete for å bevise dei ufatteleg spennande historiene våra – hovudsakleg barske nordmenn i bar overkropp.

Avreisedatoen er 11. februar og vi (eg og Eivind) kjem tilbake 10. mai – pluss jetlag.