Roadtrip til kystbyen Forster

Angus, det einaste australske innslaget i huset, kjem frå kystbyen Forster (uttalast ‘Foster’), om lag ein og ein halv times køyretur frå Newcastle. Med lange strender og store innsjøar, fungerer Forster som ferieby for barnefamilier og turistar frå utlandet.

Dagen etter vi kom tilbake frå Sydeny pakka vi sakene på nytt og reiste nordover i ein fullasta bil: med Angus, Asgeir, Lars, Eivind og meg. Planen var å vere i Forster ei kortare periode, og bu med foreldra til Angus, for så å køyre vidare, men på grunn av det dårlege været i områda nordover, blei vi verande i feriebyen til torsdag. Den første dagen var vi på stranda på biletet ovanfor. I den eine enden var der ei bratt sanddyne. Vi kunne rulle frå toppen og nesten heilt ut i havet, over hundre meter nedanfor. I motsatt ende holdt “the Rocks” til, ein urgammal steinkonsentrasjon under eit berg.

Høge bølger på Nobbys beach

Kanskje tittelen var litt merksemdsøkande: Asgeir, Eivnd og eg var på stranda idag, og bølgene var ganske høge, men den forrige gongen vi var der var det raudt flagg og høge bølger – og då var det gøy å bade. Eivind hadde ikkje med kameraet sitt då, så eit bilete frå denne gongen får vise korleis bølgene på Nobbys beach ser ut:

20th Eddy street

Asgeir og Lars bur i 20th Eddy street, Hamilton, ein plass mellom Universitetet i Newcastle og Newcastle sentrum. Det er nokon steinkast frå togstasjonen i Hamilton. I huset bur også Bjarni, Ingrid, Bergá og Angus. Eg trur dei med b-ar som forbokstavar er semi-islandske og Angus er frå Australia, men han kan likevel dei viktigaste norske glosane. Huset har boblebad og kjøleskapet hadde meir tonic water enn brus.

Potetball i Sydney

Idag tok vi toget til Sydney kun for å ete ball. Då vi var ferdige tok vi toget tilbake.

Reiselogg: Frå Ørsta til Newcastle

Reisinga til Australia fungerte ikkje optimalt: både vi og bagasja kom fram, men reisa blei litt lenger enn planlagt. Dagbussen gjekk greit, natta på Gardermoen var grei. Og så stakk vi til London: den første verkelege krisa skjedde på flyet til Heathrow. Eg var så svolten at det var like før eg døde, så eg og Eivind kjøpte kvar vår GO’MORGEN Yoghurt, men eg lot vere å opne min før flyet tok av, i og med at det er så vanskeleg å bli kvitt søppel tidleg i flyturen. Men Eivind opna sin og gløymte å ta av skeida slik at han kom til å søle yoghurt i flyet viss han prøvde å rive den av. Derfor ville han ha skeida på min yoghurt. Og så kunne eg få hans skeid etterpå. Eivind åt opp yoghurten sin og irriterte seg over søppelet han blei sittande med. Han ga det til ein av dei britiske flyvertinnene. Det tok eit kvarter før eg skjønte kva som hadde skjedd. Eg tok hevn ved å bli forkjøla og å hoste på Eivind når han sov over resten av flyturen.

Vaksine mot haiangrep

Eg las ein artikkel om australsk fauna (ikkje om hai, men likevel ein interessant artikkel) – og så slo det meg at avreisedatoen er rett rundt hjørnet. Fordi eg har faktisk ikkje tenkt på reisa før eg las denne artikkelen om wombat-sex; på ingen måte har eg brukt kvart jævla minutt etter nyttår på å sjå fram til sol, strand og boksande kengeruar, kom kjenslar som “spenning,” “glede” og “sommarfuglar i magen”. Uansett: det er fem dagar til eg reiser og eg har ein heilt tom koffert ståande på gjesterommet. Denne kofferten skal ikkje vere tom om fem dagar.

Sjølv om det ser ut som nesten ingenting er på plass, vil eg tru at dei viktigaste bestanddelane er teke hand om: eg har pass, visum og litt under godkjent økonomisk grunnlag for å drive dank i Australia fram til mai. Eg har også ein flybillett (slik eg kjem meg dit og heim igjen). Eg har klær, og eg har også ein tom koffert til å ha klær i. Forhåpentlegvis vil eg og Eivind ha ein plass å bu når vi kjem til bakvendtland; sett at Asgeir får ut fingeren.

Ut på tur, aldri sur!

I mitt mest uproduktive og minst innholdsrike leveår sidan eg slutta med smokk og bleier, har eg bestemte meg for å bu Australia frå februar til mai. Eg har oppretta ein reiseblogg for å dokumentere kva eg held på med på fengseløya, og for å unngå om lag halvparten av dei timelange telefonsamtalane heimatt – altså mest for mamma, men også for andre med ei usunn, snokande interesse i mitt privatliv.

Denne bloggen kjem til å inneholde mindre frekvente oppdateringar om Asgeir, Eivind, Lars og min eigen livsførsel og bilete for å bevise dei ufatteleg spennande historiene våra – hovudsakleg barske nordmenn i bar overkropp.

Avreisedatoen er 11. februar og vi (eg og Eivind) kjem tilbake 10. mai – pluss jetlag.